حدوداْ ده ، دوازده روزیه که ما داریم با رئیس جدیدمون کار می‌کنیم و در طول این روزا کلی اتفاقای جور واجور افتاده . من که از این تغییر شرایط خیلی راضی هستم و تونستم خودم رو کاملاْ وفق بدم . سیستم کاریمون نظم خاصی به خودش گرفته . ورود و خروجمون دقیق و مشخص شده و همه چی سر جای خودشه !  اینم یه مدلشه دیگه . همیشه که نمی‌شه سیستم کاری در ادارات دولتی ، به درد نخوره ! بالاخره داره با ما هم مثل آدم حسابی ها رفتار می‌شه !!!

روزی که شکستی 

            ـ  آیینه‌سان  ـ 

آسمان از رنج ، رنگ می‌باخت  

و من از شرم ! 

ضجه‌های بی‌صدایت 

نگاه خون آلودت 

و التماس دست‌هایت 

آنچنان بر خرمن احساساتم آتش می‌دوانید 

که حتی  

رقص قطره‌های اشک ؛ 

بر گونه‌های بی‌روحم ؛ 

کاهش اندوهم را 

در پی نداشت. 

آری ؛ تنها  

من بودم و لحظه لحظه هایی که دردمندانه سخن می‌گفتند. 

من بودم و گام‌هایی که اندوه را فریاد می‌زدند. 

من بودم و حجم سرد تو ، در آغوش سردتر سرما. 

و تو بودی 

 با تلخی پروازی که پُر از حس بودن بود. 

                                                     م.صبا

این روزا اینقدر اتفاقای عجیب و غریب می افته که حسابی گیج می‌شم . فکرش رو بکنید توی یه اداره دولتی ، توی یه کشوری مثل ایران ، با این بروکراسی حاکم بر سازمان ها که حتی « ماکس وبر» هم نمی تونه تحلیلش کنه ، پاشی بری اتاق رئیست ، ساعت ها حرف بزنی ، از مشکلاتت بگی ، خواسته هات رو عنوان کنی و بعد عجیب تر اینکه ایشون به حرفات گوش کنن ، درکت کنن  و کمکت کنن که مشکلاتت حل شه !!! خیلی عجیبه ولی همه‌ی این اتفاقا داره این روزا واسه ما رخ می ده . نمی‌دونم ولی شاید بعد از این همه دعا به درگاه خدا ، حالا دیگه وقتشه که ما هم احساس کنیم که داریم به آرامش می رسیم . بعضی وقتا فکر می کنم دارم همه‌ی این لحظه ها رو خواب می‌بینم . ولی حتی خوابشم لذت بخشه ! هیچ وقت دلم نمی‌خواست صبح ها از خواب پاشم و برم سر کار ، ولی الان کاملا اوضاع فرق کرده. دلم می خواد زودتر صبح بشه تا یه روز کاری جدید رو شروع کنم. یه تجربه‌ی کاری متفاوت . وای که چقدر لذت بخشه ! دیگه دوست ندارم در اتاق رئیسم رو بسته ببینم و این یعنی اینکه اینجا با حضور ایشون پُر از آرامشه و هیچ استرسی نیست و این خیلی خوبه ، خیلی خیلی زیاد .  

خدایا واسه آرامش و حس خوبی که بهمون دادی ازت ممنونم .